Artikelindex

2015 Engeland, een bijzondere reis

 

Op 18 mei 1990 zijn wij, 25 jaar geleden, in het huwelijksbootje gestapt. Wie ons verhaal kent weet dat er de afgelopen 25 jaar veel veranderd is, ik was nog helemaal in het begin van mijn ziekte proces en het leven lachte ons toe, we Samenwilden graag een gezin en droomden van onze toekomst. Nu 25 jaar later, zijn we nog samen, iets wat al een hele mijlpaal is voor mensen die gezond zijn maar als een van de partners  ziek is kost dit veel inzet en aanpassing van beide zijden. 

Normaal gesproken gaan we met onze kleine caravan op stap, dit jaar kozen we er echter voor om weer eens een vakantiewoning te huren. Engeland is wat betreft het klimaat een nat en onbestendig land. Ook wilden we met de boot de overtocht maken en dat is met een caravan zo duur dat je net zo goed een huis kunt huren. Een huis huren vinden wij vrij akelig, ik heb liever mijn eigen bed, mijn eigen bacteriƫn maar met de nodige voorzorgsmaatregelen, zoals eigen matrasjes, gaan we de overtocht wagen. We stappen 25 jaar later letterlijk opnieuw in een (veer)boot.

Even hebben we overwogen om een hotel of B&B te pakken maar mijn ontbijt bestaat uit een kop koffie. Ik blijf het moeilijk vinden dat Marc dit soort dingen dan ook niet meer krijgt en dat uit eten met mij betekent dat hij eet en ik kijk. Na al die jaren hebben we hier echter wel onze weg in gevonden, Marc eet en ik pik soms een hapje mee. In een restaurant bestelde Marc voor zichzelf een maaltijd en voor mij een bakje koffie, kwamen ze even later 2x bestek brengen, ze zullen wel hebben gedacht, die zuinige Hollanders.......

Tot op het laatste moment bleef het onzeker of we wel weg konden, we hebben deze reis al in december geboekt, weliswaar met een goede annuleringsverzekering want we leven letterlijk met de dag. Eind vorig jaar en begin dit jaar werd ik 2x geveld door een (uro)sepsis dus we wisten dat  vooruit boeken een groot risico was. Daar komt bij dat ik de afgelopen maanden maar niet opknapte, steeds vage klachten had zoals krampen in vingers en tenen, hartkloppingen, zweetaanvallen. Elke dag sta ik op met knallende hoofdpijn en ben ik in een  constante staat van uitputting, telkens opnieuw worden we geconfronteerd met mijn slechte fysieke toestand en lijkt de reis een droom die steeds verder vervaagd.

Ik doe alles om een infectie te voorkomen, de katheter in mijn stoma zorgt ervoor dat ik het stoma kan spoelen en dat de urine goed afvloeit, dit lijkt zijn werk te doen maar waarom heb ik dan van die klachten, speelt er meer, ligt er weer een sepsis op de loer, is het wel veilig om de overtocht naar Engeland te maken en ALS we gaan, heeft het wel zin als ik me zo blijf voelen?

Ik had een tijd geleden in het ZH aangegeven dat er na de laatste sepsis iets veranderd is, mijn vocht intake is hetzelfde maar ik plas nog maar weinig, ruim een 1/2 liter minder dan voor de sepsissen. In mijn bloed was te zien dat ik ondervuld ben (uitgedroogd) maar dat hoor ik al jaren, dat is dus niets nieuws.

disclaimer